Diana Roig schildert Vincents ‘Starry Night’

Een explosie van vorm en kleur. Je voelt en ervaart de zinderingen op het doek, dat kolkt van vette kwaststrepen naast en over elkaar. De energie gaat verder, veel verder, dan die van een rustig stormpje. Hier zijn zieleroerselen aan het werk. Met een heftigheid die Van Goghs onrust en energie in intensiteit benaderen, misschien zelfs wel evenaren. Is het haar Argentijnse afkomst waardoor het temperament zo sterk voelbaar is? Maxima’s traan, maar dan zonder ingehouden front. Diana Roig gaat volledig los in haar ode aan Vincent van Gogh.

Begonnen tijdens een performance op de Zundertse cultuurnacht ‘Starry Night’ begin juli 2018, waarbij ze op de klanken van opzwepende muziek de eerste lagen aanbracht van het monumentale doek (4 x 2 meter) dat ze in de daaropvolgende weken tijdens haar residentie bij het Van GoghHuis verder voltooide en vervolmaakte.

Voorafgaand had ze in het MoMa in New York het origineel bezocht ter inspiratie, maar de verwijzing naar Van Goghs meesterwerk moest vooral niet te letterlijk worden uitgevoerd. Niet zoals haar opa, een groot bewonderaar, placht te doen in zijn vrijwel letterlijke kopieën naar Vincent. Dus niet een priegelig dorpje met een kerkje en een cypres geschilderd onder een sterrenhemel. Het ging haar meer om een nabeeld in abstracte vormen en kleuren waarmee ze de intentie en intensiteit van Starry Night wilde verbeelden.

Ze had het werk vooraf al gezien in een visioen. Nu wachte haar nog de grote uitdaging om dat visioen vast te leggen op het doek. Van belang daarbij was de kracht van de kleuren. Ze ging op zoek naar tubes olieverf met Italiaanse bruin-rose lak, Guttegom lak (geel) en oud-Hollands blauw. Niet de gedempte tonen waardoor de Hollandse schilderkunst bekend was geworden, maar zuidelijke zonnige kleuren, die ze zich herinnerde uit haar geboorteland en die Van Gogh was gaan zoeken in de Provence, zijn evenbeeld van Japan. Op een ondergrond van zeer brede golvende en krullende kwaststreken kwamen meer uitgebalanceerde penseeltoetsen die diepte en suggestieve vormen tot stand brachten. De immense hemel hield ze ruw met druipende accenten. In de ondergrond kwamen subtiele verwijzingen naar het kleine dorpje. Laten we zeggen Zundert. Daarnaast centraal, waar Vincent de spitse kerktoren schilderde, koos ze voor een meer algemene uitdrukking van spiritualiteit, niet gebonden aan een dogmatisch geloof. En tot slot, waar Van Gogh het linkerdeel bedekte met het silhouet van een cypres, schilderde ze de impressie van een treurwilg die ze zich herinnerde uit haar jeugd in een dorp aan de Linge.

De suggestieve kracht van Roigs vormen en kleuren maken van haar Starry Night een magnifiek doek, een meesterstuk van museale waarde.

Ron Dirven, directeur-conservator Vincent van GoghHuis

 

Pin It on Pinterest

Share This